Jeanine was bijna veertig jaar de hele dag met eten bezig. Nu denkt ze er drie keer per dag aan.

01Het leek wel alsof er twee personen in mij zaten

Ik heb heel vaak gedacht, het lijkt wel alsof er twee personen in mij zitten. De een snapt hoe het werkt en weet precies wat ze doet, en de ander stuurt me continu een kant op waar ik eigenlijk helemaal niet naartoe wil. Ik heb ook heel vaak gezegd: ik ben schizofreen, of ik heb twee kanten in mijn hoofd. Ik heb nooit gesnapt hoe dat in elkaar stak.

Ik was af en toe echt heel boos op mezelf als ik mezelf had laten gaan. En heel streng, ik was echt heel perfectionistisch met eten. En ik had wat heel veel mensen hebben: als het 's ochtends misging, was de hele dag verpest. Dan dacht ik bij dat ene koekje al, ach, nou is het toch verpest.

Ik heb meerdere programma's gevolgd en ben er iedere keer opnieuw aan begonnen. En iedere keer dacht ik, dit is het ook niet, want dit komt ook niet bij de kern van waar het uiteindelijk misgaat. Alleen wist ik ook niet wat die kern was. Ik dacht, het werkt niet voor mij. Maar waarom niet, dat kon ik ook niet benoemen.

02Ik rondde alle modules af en viel steeds weer terug

Ik begon in de Eat & Train Academy, en dat was voor mij echt heel waardevol. Ik ben erachter gekomen dat je gewoontes hebt en overtuigingen hebt waarom je eet, en ik heb ook heel veel al aangepast. Maar uiteindelijk zat het bij mij in iets anders, en dat kwam in de Academy niet genoeg naar boven.

Ik had al die modules zo'n beetje afgerond en ergens viel ik iedere keer weer terug. Ik snapte eigenlijk niet zo goed waarom. Ik dacht, hoe kan nou iedereen dat volhouden, terwijl ik iedere keer opnieuw weer terugval? Na driekwart jaar dacht ik: het is allemaal heel leuk, ik heb heel veel geleerd, maar ik ben er nog niet. Hoe zorg ik er nou voor dat ik er wel kom? Toen heb ik Laura een berichtje gestuurd, en zo ben ik 1-op-1 met haar verdergegaan.

03Suiker bleek bij mij een hele grote trigger

Wat bij mij echt een hele grote trigger was, en wat ik me ook nooit gerealiseerd heb, is dat ik blijkbaar heel gevoelig ben voor suiker. Niet eens zo heel veel, gewoon suiker. Toen Laura in de podcast vertelde over de zes stappen waarmee ze haar programma had aangepast, dacht ik ook: ja, dat is het voor mij.

Het voelt ook niet meer als "het mag niet". Ik had laatst een heel mooi voorbeeld. We waren een weekend weg en ontbeten in het hotel, en de hele tafel waar we aan zaten stond vol met lekkere dingen. Dus het werd super gemakkelijk om het te pakken en op te eten. En ze hadden puur hagelslag. Je kunt me echt niet blijer maken.

Ontbijttafel met hagelslagfoto-3-hotelontbijt.jpg

Om vier uur 's middags kiepte ik letterlijk om. Ik was zo moe, ik wist niet meer hoe ik op mijn benen moest staan. Ik was de hele dag in mijn hoofd al onrustig: ik wil wat eten, ik wil wat eten. En als ik mezelf dan vroeg of ik honger had, dacht ik: nee, ik heb helemaal geen honger. Toen dacht ik, dit is dus wat ik niet wil. Het was leuk vanochtend, maar ik heb daar vervolgens de hele dag last van. Dus het is voor mij niet meer "het mag niet". Ik wil me aan het einde van de dag gewoon niet zo voelen.

04Ik werd de hele dag overvraagd en had het niet eens door

Ik vroeg me aan het einde van de dag altijd af: hoe kan het nou dat ik zo moe ben, zo afgedraaid? Ik was niet fysiek moe, want ik had de hele dag op een stoel achter een computer gezeten. Wat maakt dan dat ik toch zo overvraagd ben?

Als er veel op een dag gebeurt, ik geen tijd heb om rustig te eten, geen tijd om even tussendoor te wandelen, geen moment voor mezelf, dan is eten ook een manier om even af te schakelen. Een momentje voor mezelf, even uitrusten. En dan ga ik mezelf vertellen dat ik het verdiend heb, met allerlei redenen. Want ik heb toch zoveel gedaan vandaag, het was een zware dag, iedereen wilde wat van me en ik kwam niet aan mezelf toe.

Wat heel erg verschil heeft gemaakt, is dat ik ben gaan zien dat ik de hele dag overvraagd werd. Dat heb ik me eigenlijk nooit zo gerealiseerd. Ik werd de hele dag door gebeld, gemaild, geteamd, er werden vragen gesteld, en ik reageerde daar ook iedere keer op. Dat besef heeft me al heel erg geholpen, want dat doe ik nu niet meer. Iedereen krijgt nog steeds antwoord, maar wel op het moment dat het mij uitkomt, want heel veel dingen hoeven niet binnen een minuut. Ik heb ook alle meldingen van alles uitstaan. En ik probeer veel meer een taak af te ronden, dan even rust, en dan weer verder, in plaats van alles door elkaar heen.

Telefoon vol meldingen naast een laptopfoto-2-telefoon-meldingen.jpg

Laura en ik hebben het ook vaak gehad over snel, snel eten achter je computer en dan snel weer door. Dan registreer je nauwelijks wat je aan het eten bent, en ook niet of je genoeg gegeten hebt. Ik merkte dat ik daardoor veel langer het gevoel had dat ik nog wat moest eten, terwijl ik genoeg gegeten had. Dus nu neem ik even een moment rust, loop ik even een rondje, en heb ik het niet al naar binnen geschrokt voordat ik überhaupt doorheb wat ik gegeten heb.

05Ik had echt zo'n lijfspreuk: ik doe het zelf

Wat me ook heel erg geholpen heeft, is dat ik veel meer hulp vraag. Alleen dat was niet zomaar zo. Ik denk dat er ergens uit het verleden een soort rotsvaste overtuiging zit dat ik het moet doen. Ik ben altijd wel heel zorgzaam geweest, en ik ben altijd meer thuis geweest voor de kinderen, omdat dat met mijn baan gewoon makkelijker ging. Dan slijt zo'n patroon erin en denk je dat dat normaal is. Je bent bijna niet meer in staat om een stap naar achteren te zetten en te kijken: is dit nog wel normaal, is dit nog wat ik fijn vind? Dat heb ik me eigenlijk nooit afgevraagd.

Daardoor ben ik mezelf wel steeds meer gaan wegcijferen, terwijl dat helemaal niet nodig bleek te zijn. Mijn omgeving was zich er helemaal niet bewust van. Die dachten: joh, dat doet ze allemaal. Dat moeten alles zelf doen had ik mezelf allemaal aangepraat.

Nu kan ik veel makkelijker zeggen, op mijn werk en thuis: help me even. Waarom moet ik het allemaal doen, waarom ligt alles bij mij? De kinderen zitten inmiddels in de puberteit, die kunnen prima helpen. En ik kan inmiddels ook loslaten dat het dan niet helemaal gaat zoals ik het wil. Dat vind ik ook helemaal prima, want ze doen het wel.

Een tijd lang was iedereen thuis. Eentje was afgestudeerd, de ander was klaar met school, en mijn man zat even tussen twee banen in. Ik heb echt de behoefte om alleen thuis te zijn, ik vind dat heerlijk. In eerste instantie vloog me dat echt aan. Ik dacht: ik heb geen moment meer thuis.

Toen ben ik heel veel op kantoor gaan werken, en achteraf gezien was dat ook heel lekker. Daardoor kon ik het thuis allemaal loslaten, moesten ze het met z'n drieën regelen, en dat is ook gewoon goed gegaan. En ik heb ook gewoon gezegd: kunnen jullie niet eens even met z'n drieën wat leuks gaan doen? Ik ben ook gaan nadenken over wat ik nou eigenlijk nodig heb. Want als ik het thuis niet voor elkaar krijg, hoe krijg ik het dan wel voor elkaar?

06De eerste keer stond ik bijna in tranen bij mijn fiets

Dat ging niet heel makkelijk, eigenlijk heel erg stapje voor stapje. Ik wilde bijvoorbeeld graag net voor het eten nog even sporten, van zes tot zeven, en dan eten we dus pas kwart over zeven. Dat vond ik echt heel ingewikkeld, want dan bepaal ik dat we later eten, terwijl iedereen misschien eerder wil eten. Maar ik vroeg het ook aan niemand. Dus dan ging ik maar niet.

Ik keek naar mijn man en dacht: hallo, jij neemt die ruimte voor jezelf wel in, en ik heb die ruimte niet. En toen dacht ik, is dat zo? Heb ik die ruimte niet, of neem ik zelf die ruimte niet in? Nee, ik neem die ruimte niet in. Wat houdt me dan tegen? Wat moet ik organiseren zodat ik dat ook kan?

Op een gegeven moment ben ik het gewoon gaan uitspreken. Vinden jullie het bezwaarlijk als ik van zes tot zeven ga sporten en we pas kwart over zeven eten? En eigenlijk zeiden ze alle drie: ja boeien, wat maakt mij dat uit. Dan eten we wat later, en als ik om vijf uur honger heb, eet ik tussendoor nog wel iets.

Een fiets bij de voordeur, avondlichtfoto-4-fiets.jpg

In eerste instantie voelde het verschrikkelijk onwennig en heel raar, en ik voelde me heel egoïstisch. De eerste keer stond ik echt bijna met tranen bij mijn fiets en dacht ik: wat doe ik nou?

07Waar het allemaal begon

Dat is denk ik echt ooit in mijn tienerjaren ontstaan. Door de situatie toen thuis ben ik mezelf gaan belonen met eten, verdriet gaan wegeten en mezelf gaan wegcijferen. Dat deed ik toen ook al, en dat heb ik met eten opgelost. Dus dat is een soort gewoonte geworden. Op een gegeven moment weet je ook gewoon bijna niet beter meer. Alleen weet je niet hoe je eruit komt.

Die twee kanten in mijn hoofd heb ik nooit gesnapt, totdat Laura het op een gegeven moment over het oerbrein had en vertelde wat het doel van je oerbrein is. Toen viel er ineens een soort kwartje. En nu kan ik er ook veel milder naar kijken.

Wat mij ook ontzettend geholpen heeft, zijn al die verhalen van anderen. Ik dacht altijd: wat ik doe, dat doet niemand. Maar iedereen die in het programma zit, doet dat. Dat is ook wel geruststellend. Het ligt dus niet helemaal alleen aan mij.

08Mijn lunch wordt niet meer koud

In het begin van het programma was het ook: kleed je eten aan, maak er gewoon echt een feestje van. Dat ging ik dus doen. Ik maakte een lunch met allemaal lekkere dingen, en zo gauw als ik ging zitten, werd ik gebeld. En dan nam ik toch weer op. Tegen de tijd dat ik klaar was met bellen, was mijn lunch inmiddels koud geworden, of mijn geroosterde boterham taai. En dan ging ik hem maar snel naar binnen zitten werken. Op een gegeven moment dacht ik: wat zit ik hier nou te doen? Ik heb er een heel feestje van gemaakt, ik doe netjes wat Laura aangeeft, en vervolgens laat ik het gewoon zelf verpieteren.

Een mooie lunch, telefoon omgedraaid ernaastfoto-5-lunch.jpg

Dat doe ik dus inmiddels niet meer. Nu neem ik gewoon niet op. Ik ga er echt voor zitten, ik ga ervan genieten, en pas als ik klaar ben, bel ik terug. Negen van de tien keer kan het natuurlijk wachten, ik sta niet in een operatiekamer. Dat ik even dat moment voor mezelf neem, had ik een jaar geleden echt niet in mijn hoofd gehaald.

09Ik hoor mezelf nu denken

Nu het weer drukker is, de kinderen weer naar school gaan en het op het werk weer drukker wordt, merk ik dat ik vaker voor de kast sta. Vaak omdat ik iets heb zien liggen, of omdat ik door de keuken loop. Dan denk ik: daar liggen krentenbollen, dat is misschien wel lekker, een krentenbol. Terwijl ik, toen ik nog gewoon zat te werken, helemaal geen behoefte had aan een krentenbol.

Krentenbol op tafel, kastje op een kierfoto-7-krentenbol.jpg

Voorheen had ik hem al op. Nu sta ik ernaar te kijken. Soms sta ik al met de kastdeur open, en dan denk ik: wat sta ik hier nou weer te doen? Ik heb helemaal geen honger, ik heb net gegeten. En dan doe ik lachend de kastdeur weer dicht.

Ik heb in het begin ook vaak gezegd: mijn hoofd gaat gewoon uit. Ik dacht misschien van alles, maar ik registreerde niet wat ik dacht. En nu hoor ik mezelf denken.

Dat wil niet zeggen dat het daardoor altijd goed gaat. Af en toe pak ik ook nog steeds wel iets, en denk ik daarna: waarom deed ik dat eigenlijk? Maar nu kan ik het registreren én daarna niet boos worden op mezelf. Dan denk ik: ja Jeanine, je hebt dat koekje bij de koffie achteloos in je mond gestopt. Dat was dat ene koekje. De rest van de dag ligt nog voor je.

Die podcast van Laura over calorieën tellen vond ik ook zo hilarisch. Zo dacht ik ook, alsof je iedere dag opnieuw begint, alsof het gewoon weer nul is. Hoe heb ik dat ooit kunnen denken? Zo werkt het in je lijf helemaal niet.

10Drie keer per dag

Ik kan nu na een jaar oprecht zeggen dat het bij mij echt verdwenen is, dat ik de hele dag bezig ben met eten. Ik ben drie keer per dag bezig met eten, en de rest van de dag denk ik er eigenlijk helemaal niet aan. Ik dacht echt dat het lag aan wat je eet. Inmiddels weet ik dat het gaat om waarom je iets eet, en wat het je brengt of wat het moet oplossen. Eten lost iets op als je honger hebt. Voor de rest lost het eigenlijk helemaal niks op.

Ik eet nog steeds chocola hoor. Alleen nu op andere momenten en bewuster, en dan ook gewoon een blokje en geen halve of hele reep. Dan denk ik: ik wil nu een kopje koffie, en ik vind het lekker om daar een blokje chocola bij te hebben. En dan geniet ik er ook echt van.

Voor mijn verjaardag wilde ik eerst vlaai, maar dat krijg je hier natuurlijk niet. En toen dacht ik: waarom moet ik eigenlijk taart hebben? Ik ben helemaal niet van de taart, ik vind het zelf niet eens lekker. Dus waarom ga ik dat dan regelen? Ik wil gewoon 's avonds lekker eten. Het werd een rijsttafel.

Een feestelijke rijsttafelfoto-6-rijsttafel.jpg

En ik ben 's avonds niet meer zo afgedraaid dat ik denk: jullie moeten me echt allemaal even minimaal een half uur met rust laten en niet tegen me praten. Dat heb ik helemaal niet meer. Ik heb 's avonds veel meer energie.

Als we het nu over vakantieplannen hebben, ben ik best bereid om met de andere drie rekening te houden. Maar ik cijfer mezelf niet meer weg zodat zij kunnen hebben wat ze willen. Ik ben er ook nog. In het begin kwam dat er weleens te fel uit, daar hebben Laura en ik het ook over gehad. Nu zeg ik eerder: ik snap dat jullie dit leuk vinden, maar dan zou ik wel heel graag dat willen.

Het is wel een proces dat gewoon doorgaat. Sommige dingen blijven nog steeds ingewikkeld, en af en toe denk ik: nu moet ik wel even opletten. Maar als ik nu de hele dag met eten bezig ben in mijn hoofd, dan weet ik waar het door komt. Dan kan ik op een afstand naar mezelf kijken en denken: ja, dit gebeurde er. En dan kan ik het ook laten voor wat het is.

Er zijn heel veel vrouwen die al tig jaar met eten bezig zijn, ook in hun hoofd, de hele dag door. Ik zou tegen iedereen willen zeggen: gun jezelf dat. Het heeft me op veel meer vlakken iets opgeleverd dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Het geeft je gewoon heel veel rust, en daardoor ruimte voor heel veel andere dingen.